2013-05-05 (10-35-45).jpg2010-08-05 (15-34-39).jpg2012-04-27 (11-10-30).jpg2010-06-24 (15-09-13).jpg2012-07-23 10-17-36.jpg2011-08-18 (07-57-31).jpg2011-08-18 (11-41-04).jpg2011-08-18 (12-00-24).jpg2012-06-14 (16-29-07).jpg2011-08-18 (20-51-24).jpg2013-05-04 (14-08-38).jpg2012-06-26 (11-35-44).jpg

Direktiva o staništima

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Direktiva Evropske unije o zaštiti prirodnih staništa, divlje flore i faune (Council Directive 92/43/ EEC on the Conservation of natural habitats and of wild fauna and flora usvojena je 1992. godine. Zajedno sa Direktivom o pticama, Direktiva o staništima predstavlja pravne temelje za zaštitu prirode u Evropskoj uniji. Ona predviđa i omogućava formiranje zaštićenih područja koja čine deo Natura 2000 mreže, ali omogućava i specifične mere zaštite za određene biljne i životinjske vrste na nivou Evropske unije. U dodacima Direktive istaknuto je preko hiljadu retkih, ugroženih i endemičnih vrsta biljaka i životinja, kao i oko 230 retkih i karakterističnih tipova staništa po prvi put ciljano stavljenih pod zaštitu. Kao takva, predstavlja najambiciozniju i najsveobuhvatniju inicijativu za zaštitu prirode u Evropi. Direktiva o staništima je snažan instrument za zaštitu populacija vrsta i staništa u Evropskoj uniji. Sadrži niz dodataka (Prilog I do VI), koji pre svega pobrojavaju staništa i vrste od značaja za zaštitu u EU. Zemlje članice dužne su da proglase područja za zaštitu staništa navedenih u Prilogu I i vrsta u Prilogu II Direktive. Ova područja (Special Areas of Conservation – SAC; u daljem tekstu SAC) ulaze u sastav Natura 2000 mreže zaštite prirode. Sa druge strane, za vrste sa Priloga IV potrebno je preduzimanje posebnih mera za očuvanje njihovih populacija. Zemlje članice dužne su da vrše monitoring konzervacionog statusa vrsta (Prilog II, IV i V) i staništa (Prilog I), kako u okviru Natura 2000 područja, tako i van njih. Podaci dobijeni ovakvim monitoringom objedinjuju se na nivou biogeografskih regiona. Evropska unija prepoznaje devet biogeografskih regiona, kao jedinstvenih kombinacija vegetacije, klime, topografije i geologije. Ovakav pristup omogućava lakšu proveru trendova u zaštiti vrsta i staništa, kao i zastupljenosti i celovitosti Natura 2000 mreže zaštićenih područja, pod sličnim prirodnim uslovima i nezavisno od političkih i administrativnih granica. Područje Srbije se prostire na području tri biogeografska regiona: panonski, kontinentalni i alpski. Sve zemlje članice EU su u obavezi da na svakih šest godina podnose izveštaj o statusu populacija svih vrsta sa njihove teritorije, navedenih u Direktivi. Evropska komisija može primeniti sankcije nad zemljama koje ne ostvare ciljeve Direktive.

Nezvanični prevod teksta Direktive možete preuzeti ovde.

Pregled vrsta biljaka i životinja sa dodataka Direktive o staništima koje žive u Srbiji